hayat böyle işte...
kibriti kutudan çıkarır ve yakarsın,
ucundan başlar yanmaya,
alev ilerler,
yavaş yavaş,
sonra da söner,
sönmeye mahkumdur da,
başıboş bir rüzgar esmediyse eğer,
sonunu görür belki.
kibrit söndüğünde sahne kararır,
perdeler kapanır,
müzik biter.
geriye de sadece elindeki yanık izi kalır.
anlamsız...
